Herkes hayatı farklı şekilde kucaklıyor. Kimileri Yüzbaşı Bedri Aluçlu gibi tevekkül gösterip önüne bakıyor. Kimileri ise Alexander McQueen gibi daha fazla dayanamayarak hayatına son vermeyi seçiyor.

Alexander Mc Queen çok sevdiğim bir tasarımcıydı. Zekiydi, entellektüeldi. Zoru başarıp 6 çocuklu bir aileden çıkmış, müthiş yeteneği ve sıradışılığıyla moda camiasında kendisine sarsılmaz bir yer edinmeyi başarmıştı.  Hem kendi isteklerinden ödün vermeden, hem de ticari kaygılarla çok çirkinleşebilen moda devlerine kendini ezdirmeden ortayı bulmayı başarmıştı. Benim için en önemlisiyse modaya punk ruhunu en güzel şekilde katan tasarımcı olmasıydı. Seneler sonra adaşı Alexander Wang bayrağı devralana kadar da benim için öyle kaldı.

Dışarıdan bakıldığında ise mükemmel bir hayatı vardı. Yakışıklı. Karizmatik. 10 yıldır sevdiği insanla birlikte. Zengin. Başarılı. Ünlü. Popüler. Dünya yıldızlarını giydiriyor.

İşte belki de tüm bu sebeplerden, McQueen’in intihar haberi herkesi şok etti. Madem onun sürdüğü hayat mükemmeldi, o zaman bu genç adam neden kendini asarak intihar etti?

Bazen bazı şeyler dışarıdan göründüğü gibi olmuyor. İnsanlar parlak hediye kağıdına bakıp kutunun içindekileri göremiyor. Eğer bardağın hep boş tarafını görenlerdenseniz, kendi başarılarıyla övünmek yerine yapamadıklarınıza takılanlardansanız, değiştiremeyeceğiniz şeyler yüzünden sürekli kendinizi mutsuz ediyorsanız, o zaman herkesin sahip olmak için yanıp tutuştuğu onca şey sizin için bir anlam ifade etmemeye başlıyor. Çünkü en değerli şey olan huzur o kadar uzağınızda kalıyor ki, ona sahip olmak için tek çıkış yolu ölüm gibi gözüküyor.

McQueen de muhtemelen sürekli başarılı olma baskısının altında eziliyordu. Hakkında yazılan çizilen binlerce şeyi okuyup kafasını binlerce saçmalıkla dolduruyordu. Bu plastik dünya her geçen gün ona daha da boş gelmeye başlamıştı. Bir zamanlar en büyük tutkusu olan modadan ve kıyafet tasarlamaktan artık haz almaz olmuştu. Yataktan kalkmak istemiyor, güne başlamak için bir neden bulamıyordu. Daha önce kendisini pamuk ipliğiyle de olsa hayata bağlayan insanlar vardı. Onların da mutluluğu için kendi varlığının şart olduğu isimler...Önce Isabella Blow’u kaybetti, sonra da annesini. Artık iplikler de kopmuştu. Bir yandan herşeyi bırakıp gitmek istiyor, bir yandan da elleriyle büyüttüğü markasını terkedip çekip gitmeye cesaret edemiyordu.

Sonunda geceleri uyuyamaktan, sürekli düşünüp durmaktan, nefes almadan çalışmaktan, hayattan zevk almamaktan sıkıldı ve kafasının içindeki sesleri susturmak, kalbini ezen ağırlığı atmak için karanlığı seçti. İyi mi etti, hayır...Ama onun yaşadıklarını şımarıklık, doyumsuzluk olarak algılamadan önce, ya da farklı nedenlere bağlamadan önce onu anlamaya çalışıyorum.

Pek çok insan McQueen’in dayandığı sınıra dayanıyor. Peki acaba o zamanlarda ne yapmak gerekiyor?

Niye yaşıyoruz sorusu, zaten cevaplamakta yeterince zorlandığımız bir soru. Binlerce güçlük çeken milyonlarca insan var dünyada. Onlar eminim ki böyle hissetmiyorlar. Aç, işsiz, hasta onca insan adına konuşamam tabi ki. Bunu yapmak densizlik olur. Ama en azından daha şanslı diğerleri için hayat bence bir hediye. O kadar keyifli işler var ki dünyada. Güzel bir şarkı dinlemek, iyi bir kitap okumak, etkileyici bir film izlemek, gitar çalmak, piyanodan çıkan o seslere kulak vermek, buzun üzerinde uçarcasına kayarken rüzgarı hissetmek, sıcacık bir brownie’yi iştahla mideye indirmek, sevdiğim insanlarla sohbet edip beraber gülmek, yeri geldiğinde beraber ağlamak...Yapmaktan keyif alınacak binlerce şey ve çok az zaman var. O ‘zaman’ işte bize hediye. Karamsarlığa kapılıp kafama bin tane örümcek dolduğunda yaptığım ise kendimi bu değerli ‘zaman’i kaybetmemek için uyarmak. Çok daraldığımda ara vermek, derin derin nefes almak. Sevdiğim bir şarkı dinlemek ve “işte, sen de bunu yapmak istiyorsun, daha bunu başaramadın” deyip kendime hedeflerimi hatırlatmak.

McQueen malesef tıkandığı yerde bunu yapmayı başaramadı. Belki de çok şeyi başarmış olmak ona yaramadı. Bardağın hep boş tarafını gören adam kendini boşluğa bıraktı. Ah vah demek yerine umarım aradığı huzuru bulur diyeceğim. Ama bize verilen hediyede aslında kocaman kayaların altında kalmış dahi olsalar huzur bulmaya yetecek çok şey var. Herşey istemek ve değişmekle başlıyor sanırım.

Hiçbir zaman ümidinizi kaybetmemeniz dileğiyle...



En sevdiğim ayakkabılarım McQueen'den...


Bu yazının üzerine sıklıkla dinlediğim the Veils şarkısı Sun Gangs iyi gider...




Sun Gangs

Some say you'll never
be gone forever
some say there's music where you go

I've no faith in my heart
tell two apart
ocean above from sky below

Where I am going you can't save me

Don't wake me honey
for love nor money
I have no more I can pay
'til we're here alone
and the seeds have been sown
and night returns to break the day

Where I am going you can't save me

Where I am going you can't save me, yeah

Seed a dreamin
boxed a screamin
the world to love
the right to know

Now I hear violins
out from the silence
don't want me love?
then let me go


Where I am going you can't save me

Where I am going you can't save me

Where I am going you can't save me, yet